Czwartek, 30 marca 2017 Temp. max: 18 °C
Temp. min: 5 °C
Wiatr: km/h
Ciśnienie: 1022.0 hPa
Imieniny obchodzą:
Amelia, Leonard, Amadeusz
Szukaj:

  

Preszów (Prešov)

Republika Słowacka 

 Presov jest miastem powiatowym, trzecim co do wielkości miastem na Słowacji (ponad 74 km kw.). Liczba mieszkańców - ok. 95 tys. Miasto położone nad Torysą na skrzyżowaniu dróg łączących Tatry, Poprad i Lewoczę z Bardejovem oraz Pieniny z Koszycami. Pierwsze wzmianki pisemne pochodzą z 1247 r., a prawa miejskie Preszów otrzymał w 1299 r. Miasto ma bogatą ofertę edukacyjną i kulturalną. Na uwagę zasługuje miejska strefa zabytkowa z XIV - XVI w. oraz liczne domy renesansowe i gotyckie. Preszów jest miastem przemysłowym, a główne gałęzie to:  budownictwo, przetwórstwo spożywcze, poligrafia.

Primátorka miasta

Ing. Andrea Turčanová

Data zawarcia umowy partnerskiej

11 września 1992r.

Święta narodowe

1 stycznia - Święto Powstania Republiki Słowackiej, Dzień Konstytucji (1992r.)

29 sierpnia - Rocznica Wybuchu Słowackiego Powstania Narodowego;

Imprezy cykliczne

czerwiec - Dni Miasta Preszowa

Adres strony internetowej

http://www.presov.sk/
http://www.pis.sk/

 

  Pierwsza pisemna wzmianka o Proszowie pochodzi z listopada 1247 roku i znalazła się w liście króla Belli IV. Cystersi z Bardejowa oskarżają w nim preszowskich Niemców o to, że zastąpili kamienie graniczne na ich polu fałszywymi. W tekście osada Preszów jest zapisana jako „Epuries”. Jest to latynizowana nazwa węgierskiej nazwy miejscowości – Eperjes. Słowacka nazwa Preszów pojawia się od XVI wieku.
Kolejna wzmianka o Preszowie pochodzi z roku 1248. W tym czasie Preszów był jeszcze osadą należącą do właścicieli zamku Szarisz.
Mieszkańcy zajmowali się rolnictwem, a dzięki dogodnemu położeniu również handlem i rzemiosłem. Ich położenie zmieniło się poprawiło się po uzyskaniu szerokich przywilejów miejskich, które 28 stycznia 1299 roku nadał Sasom z Preszowa, Sabinowa i Wielkiego Szarisza król Ondrej III, a osadzie nadało status wolnego królewskiego miasta.
W połowie XVI wieku w Preszowie mieszkało ok. 4000 obywateli. Rozwój miasta sprawił, iż na początku kolejnego wieku żyło tu już 5,5 tys. mieszkańców. Na przełomie XVII i XVIII wieku, niekorzystne okoliczności (aktywny udział w antyhabsburskich powstaniach, wojny i oblężenie miasta, pożary i dwie epidemie morowego powietrza (1679 r. i 1710 r.) sprawiły, że w Preszowie mieszkało ok. 3 tys. osób.
XVII i XVIII wiek to złote lata dla Proszowa, ale też lata upadku spowodowanego wojnami. Współcześnie oglądane centrum miasta ukształtowało się głównie w wieku XIX, po 1887 r., podczas odbudowy po wielkim pożarze, który strawił znaczną część miasta. Bezpośrednio po zakończeniu I wojny światowej, 1 listopada 1918 r. doszło w mieście do tragicznych wydarzeń znanych jako rebelia proszowska. Pod wpływem rewolucji w Budapeszcie żołnierze 67 pułku i kilku mniejszych oddziałów, wymówili posłuszeństwo swoim dowódcom. Nocą z 31 października na 1 listopada zbuntowani żołnierze zrabowali składy wojskowe, splądrowali winiarnie i większość sklepów w mieście. Po przybyciu pomocy jednostek wojskowych ze Spiskiej Nowej Wsi przywrócono porządek w mieście, rozbrojono i aresztowano rebeliantów. Choć w czasie rebelii nikt z mieszkańców Proszowa nie stracił życia i wydarzenia te miały miejsce już po skończeniu wojny, sąd skazał uczestników zamieszek na karę śmierci. Jeszcze tego samego dnia, 1 listopada, po południu, publicznie wykonano wyrok na 41 żołnierzach i dwóch cywilach. W historii Proszowa zdarzenie to jest podawane – obok sądu Caraffa w 1687 r. - jako najdramatyczniejsze i najkrwawsze. Preszów miał w swojej historii trzy herby. Królewskie wolne miasto pierwszy znak otrzymało w połowie XV wieku od Władysława V. Na tarczy, w górnej jego części, znajdowały się trzy czerwone róże na srebrnym (białym) polu, poniżej - dwa pasy srebrne (białe) i dwa pasy czerwone. I ten herb uznali preszowianie za najwłaściwszy i stosują go do dzisiaj.

  Osobistości Preszowa
  Jan Adam Reimann (1660 ? – 1770) – lekarz i aptekarz, uznana osobistość europejskiej medycyny. Jako pierwszy w Europie zaczął stosować szczepionkę przeciw ospie. Próby przeprowadził na swoich dzieciach i opisał je w ówczesnej literaturze medycznej. Jest autorem ok. 80 medycznych i meteorologicznych prac, które publikował m.in. w Erfurcie, Wiedniu, Norymberdze.
Jan Samuel Geringer (1754 – 1813) – aptekarz i przedsiębiorca. Jako pierwszy w Austro-Węgrzech zaczął wyrabiać cukier z buraka cukrowego. Pionier budowania cukrowni w oparciu a własną bazę surowcową, którą był burak cukrowy.
Karol Divald (1830 – 1891) – aptekarz i fotograf. Pionier fotografii plenerowej. Jego fotografie stały się w Austro-Węgrzech miarą jakości fotografii. Doceniony także poza granicami. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m.in.: w 1863 r. na berlińskiej wystawie fotograficznej, w 1871 r. od klubu Alpin w Paryżu, w 1873 r. w Wiedniu na wystawie światowej.
Mikołaj Moyzes (1872 – 1944) – kompozytor, pedagog i organista.