Dzielnica miasta "Stara Kolonia" położona nie opodal głównego dworca kolejowego jest jednym z najstarszych, przetrwałym prawie przez 100 lat osiedlem robotniczym w kraju.

Przeprowadzenie linii kolejowej Tarnów - Leluchów, usytuowanie Warsztatów Kolejowych w Nowym Sączu w 1876 r. oraz utworzenie w mieście węzła kolejowego po wybudowaniu w 1883 r. połączenia kolejowego z Chabówką, było powodem zapewnienia obsługującym je kolejarzom możliwości zamieszkania w pobliżu miejsc pracy. W 1891 r. opracowane zostały w Wiedniu urbanistyczne i architektoniczne plany stu domów osiedla dla pracowników kolei. Pierwsze 37 domów oddano do użytku  w 1892 r. Skromne w wyrazie architektonicznym, wolnostojące parterowe budynki mieszkalne, w przeważającej części "bliźniaki" o identycznie rozplanowanych wnętrzach, wznoszone były sukcesywnie. Kilka wielo- i czterorodzinnych domów różnicowało wygląd osiedla. Wszystkie domy posadowione zostały w niewielkich ogrodach i usytuowane przy regularnej, szachownicowej sieci ulic.

Budowa Kolonii Kolejowej ukończona została w zaplanowanym wymiarze w 1917 r. Uzupełnieniem dla niej stały się: kościół św. Elżbiety Węgierskiej - zwany "Kolejowym", szkoła podstawowa, "Dom Robotniczy", przychodnia lekarska.

Zbigniew Zieliński 
"Nowy Sącz, Przewodnik po zabytkach", 
Koło Przewodników Oddziału PTTK "BESKID" w Nowym Sączu, 
Nowy Sącz 1994 r.